Het ene ding dat je zoektocht verandert: maak het de recruiter makkelijker
Kort samengevat: er is één eenvoudig ding dat je kunt doen om je kansen op werk drastisch te verbeteren: maak het de recruiter makkelijker. Details hieronder. Uitknippen en bewaren.
Ik zit voor het scherm te staren. Tokens op. En nu? Ik heb het hart niet om nog meer geld uit te geven, en Claude laat me weten dat ik uren heb te doden tot vijf uur, duimen draaiend tot de goede stroom weer stroomt.
“Wat doe je als je tokens op zijn,” dacht ik, en ik antwoordde mezelf: “Dan schrijf je een artikel over het opraken van je tokens!” Dus hier zijn we. Een toetsenbord, een scherm, geen Claude, geen chat. Eens kijken of ik het alfabet nog ken.
Hoe kon dit eigenlijk gebeuren?
Ik had het slechts een paar simpele klussen gegeven voor die nacht. Lees wat documenten, trek conclusies, maak een rapport, schrijf wat code, breng een release uit. Niets dat niet routinematig gebeurt.
En toen ik erin dook en ging uitzoeken waar het allemaal heen was, begon me iets te dagen. Ik had dat ding een werkelijk vreselijke nacht bezorgd.
- De documenten die ik aanleverde waren in het Hebreeuws, én gescand, én wazig. Terwijl ik ze had als schone doorlopende tekst in het Engels. Ik was alleen net iets te lui om het bestand op te zoeken.
- Het doel dat ik stelde was breed, dus het bracht de nacht door met uitzoeken wat ik van zijn leven wilde. Terwijl ik precies wist wat ik wilde.
- Het onderzoek: ik stuurde het eropuit om alles na te trekken met een leger aan agents, terwijl ik de informatie al een maand op mijn bureau had liggen.
Kortom, ik bracht de cognitieve belasting nergens voor naar het maximum, en dat heeft, dames en heren, een prijs. Die u overigens nu betaalt, door de overpeinzingen van mijn toetsenbord te lezen.
En toen vroeg ik mezelf af: betalen we die prijs ook in het echte leven?
Weet je nog, dat leven? Van toen we zelf nog een e-mail konden schrijven?
En toen dacht ik aan Itzik (echte naam bekend bij de redactie). Itzik is een prachtvent, bekend in de gemeenschap, die dolgraag iedereen wil helpen. Het enige probleem is dat ik elke week, god zegene hem, stapels cv’s van anderen van hem krijg, en allerlei vreemde klusjes, links en rechts.
Itzik: Broer, ik stuur je het cv van iemand geniaals. Zoek een baan voor haar.
Itzik: Yael cv.doc
Ik: Er staat “technische bedrijfskunde, achtergrond in QA, content- en marketingontwikkelaar, gewerkt bij een medisch-technologiebedrijf in het implementatieteam, barvrouw, en ook psychologie gestudeerd”?
Itzik: Precies! Is Yael niet geweldig?! (echte naam bekend bij de redactie)
Ik: Maar wat zoekt ze eigenlijk?
Itzik: Kom op, waarom maak je het ingewikkeld, broer?! Jij bent slim, verzin iets goeds en vind iets voor haar. Ze is een topmeid, ze was mijn parachute-instructeur op het strand van Habonim!
Ik: Wat?
Itzik: Wat wat?
Ik: Laat maar.
Dus ik zat en dacht en dacht na over hoe ik Yael kon helpen, en wat voor haar relevant zou kunnen zijn. En toen bedacht ik dat ik naar een afspraak moest rijden, en daarna kinderen ophalen, en Yaels verhaal verflauwde en verdween.
En nu, zonder Claude die me helpt en iets slims vertelt over wat ik denk dat ik denk, blijft er niets over dan zelf te denken, en te zeggen, en te roepen: is dat niet doodzonde?
Zoveel “tokens” verbrand in mijn eigen hoofd om te ontcijferen wat Yael wil. En als ze het nu eens gewoon had verteld? Aan mij, of aan Itzik? En als ze het aan niemand vertelt, dan op zijn minst een cv bouwt dat het expliciet zegt.
En toen viel het kwartje. De token, eigenlijk. We doen dit constant, en het is niet mooi, en het richt schade aan. We sturen cv na cv naar functies die “ons op het lijf geschreven zijn”, en ergeren ons er vervolgens aan dat niemand ook maar de moeite neemt terug te komen.
Eén suggestie. Geen miljoen. Geen zes. Eén.
Uiteraard denk ik niet dat er een wondermiddel is, want dat is er niet. Ik denk ook niet dat alles binnen onze macht ligt.
Maar ik denk dat ik iets heb, want ik wil één suggestie doen.
Als je een drastische verbetering wilt zien in het zoeken (en vinden!), en je hebt op dit moment de aandacht en de energie en de zin om precies één ding te optimaliseren, wat zou dat ene ding dan moeten zijn?
Ik denk dat ik een antwoord voor je heb.
Verlaag de cognitieve belasting van de recruiter.
Maak het haar makkelijker. Heb medelijden met haar, en met jezelf.
Je zag één openstaande functie? Het voelt alsof hij voor jou geschreven is? Schrijf je cv dan zo dat de recruiter meteen begrijpt dat dit voor jou is. Niet later. Niet ongeveer. Niet “laat ze het zelf maar uitzoeken”. Nee.
- Wie ik ben, kort.
- Wat ik zoek, en waarom deze functie het antwoord is.
- Hoe mijn ervaring onderweg ultrarelevant is voor deze functie.
- Hoe “irrelevante” werkervaring ofwel naar de achtergrond verdwijnt, ofwel wordt herschreven op de manier die haar zo relevant mogelijk maakt voor deze functie.
- Hoe dit cv een spiegel is van de vacaturetekst. Hetzelfde ritme, dezelfde sleutelwoorden.
Doe dan een proef. Stuur het cv naar een vreemde en vraag hem, na dertig seconden scannen: wat begrijp je? Wie ben ik? Wat zoek ik?
Uiteraard moet je beginnen met precies bepalen wat je wilt, en controleren of dit werkelijk een functie is die bij je past. Maar daar hebben we bij andere gelegenheden al genoeg woorden aan besteed.
Doe het. Denk aan de recruiter. Maak het hem makkelijker.
En onderweg leer je misschien iets nieuws over jezelf, en misschien land je precies de baan die je zocht.
Veel jachtgeluk!